روش ارسال در اودو ۲۰: از هزینه‌ی ارسال روی سفارش تا برچسب، بسته و پخش

روش ارسال در اودو؛ چند اصطلاح پایه

روش ارسال (Delivery Method) در اودو امکان می‌دهد هزینه‌ی ارسال مستقیم روی سفارش فروش و سبد خرید فروشگاه اینترنتی حساب شود، تا مشتری و فروشنده هزینه‌ی دقیق هر حمل‌کننده یا هر بازه‌ی تحویل را ببینند.

روش ارسال (Delivery Method)

یک گزینه‌ی ارسال با نام، شیوه‌ی قیمت‌گذاری و شرط‌های دسترسی؛ مثل «پیک تهران» یا «ارسال با قیمت ثابت».

ارائه‌دهنده (Provider)

شیوه‌ی حساب کردن هزینه: «قیمت ثابت» (Fixed Price)، «بر اساس قاعده» (Based on Rules)، یا یک شرکت حمل متصل.

محصول تحویل (Delivery Product)

محصولی که هزینه‌ی ارسال با آن به‌صورت یک سطر جدا روی سفارش فروش و فاکتور می‌نشیند.

حمل‌کننده (Carrier)

فیلدی در زبانه‌ی اطلاعات بیشتر حواله که روش ارسال همان تحویل را نگه می‌دارد.

شماره‌ی رهگیری (Tracking Reference)

شماره‌ای که شرکت حمل متصل بعد از تأیید حواله برمی‌گرداند؛ کنارش لینک رهگیری می‌آید.

بسته (Package)

کارتن یا ظرفی که بخشی از کالاهای یک حواله در آن می‌رود؛ هر بسته بارکد و برچسب خودش را دارد.

از نگاه اودو، هزینه‌ی ارسال یک محصول است و ارسال یک حواله است. همین دو را بپذیرید تا بقیه‌ی آموزش ساده شود: قیمت روی سفارش و فاکتور می‌آید، و همه‌ی کار فیزیکی (بسته‌بندی، برچسب، بارگیری) روی حواله و نوع عملیات انجام می‌شود.

فعال کردن روش ارسال و ساختن یک روش تازه

1. برای اینکه هزینه‌ی ارسال روی سفارش فروش و فروشگاه حساب شود، ماژول «هزینه‌های تحویل» (Delivery Costs) باید نصب باشد: در اپ‌ها (Apps) فیلتر «اپ‌ها» را بردارید، Delivery Costs را جست‌وجو کنید و «نصب» را بزنید.
2. در انبار ‣ پیکربندی ‣ تنظیمات Inventory ‣ Configuration ‣ Settings، بخش ارسال (Shipping)، «روش‌های ارسال» (Delivery Methods) را روشن و ذخیره کنید. اگر منوی روش‌های ارسال در پیکربندی دیده نمی‌شود، همین تنظیم خاموش است.
3. به انبار ‣ پیکربندی ‣ روش‌های ارسال Inventory ‣ Configuration ‣ Delivery Methods بروید و «جدید» را بزنید. در چند صفحه‌ی قدیمی‌تر مستندات، همین منو «Shipping Methods» نام دارد.

فیلدهای فرم روش ارسال:

• روش ارسال (Delivery Method، الزامی): نام روش؛ مثلاً «ارسال با قیمت ثابت» یا «تحویل همان روز».
• وب‌سایت (Website): فقط با اپ فروشگاه اینترنتی؛ خالی یعنی روش در همه‌ی سایت‌ها هست.
• ارائه‌دهنده (Provider، الزامی): قیمت ثابت، بر اساس قاعده، یا یک شرکت حمل متصل که اتصالش نصب شده باشد.
• پرداخت در محل (Cash on Delivery): اجازه می‌دهد مشتری فروشگاه با این روش ارسال، پرداخت در محل را انتخاب کند.
• شرکت (Company): فقط در پایگاه داده‌ی چندشرکتی؛ خالی یعنی برای همه‌ی شرکت‌ها.
• مسیرها (Routes): فقط با مسیرهای چندمرحله‌ای؛ برای فرآیند انبار جدا در هر روش (بخش «مسیر انبار» پایین‌تر).
• محصول تحویل (Delivery Product، الزامی): سطری که هزینه‌ی ارسال با آن روی سفارش فروش می‌آید.
• رایگان اگر مبلغ سفارش بیشتر از (Free if order amount is above): بالای این مبلغ، ارسال رایگان می‌شود.
• لینک رهگیری (Tracking Link): لینکی به پورتال مشتری اضافه می‌کند تا تحویل را دنبال کند. وقتی این حمل‌کننده‌ی سفارشی روی حواله بنشیند، دکمه‌ی رهگیری فعال می‌شود و به همین نشانی می‌رود.

زبانه‌ی دسترسی: این روش برای کدام سفارش‌ها دیده شود

• کشورها (Countries): فقط برای این کشورها.
• حداکثر وزن و حداکثر حجم (Max Weight / Max Volume): فقط برای سفارش‌های سبک‌تر یا کم‌حجم‌تر از این حد.
• برچسب‌های لازم (Must Have Tags): فقط اگر دست‌کم یک محصول سفارش یکی از این برچسب‌ها را داشته باشد.
• برچسب‌های مستثنا (Excluded Tags): اگر حتی یک محصول سفارش یکی از این برچسب‌ها را داشته باشد، روش در دسترس نیست.

هزینه‌ی ارسال: قیمت ثابت یا بر اساس قاعده

قیمت ثابت (Fixed Price)

برای هزینه‌ای که برای همه‌ی سفارش‌ها یکی است، ارائه‌دهنده را «قیمت ثابت» بگذارید. فیلد «قیمت ثابت» (Fixed Price) باز می‌شود و مبلغ را آنجا می‌نویسید. اگر بالای یک مبلغ ارسال رایگان است، «رایگان اگر مبلغ سفارش بیشتر از» را بزنید و مبلغ را بنویسید.

بر اساس قاعده (Based on Rules)

1. ارائه‌دهنده را «بر اساس قاعده» بگذارید. اگر هزینه‌ی جانبی دارید، «حاشیه روی نرخ» (Margin on Rate) و «حاشیه‌ی اضافه» (Additional margin) را پر کنید.
2. در زبانه‌ی قیمت‌گذاری (Pricing) «افزودن سطر» را بزنید. در پنجره‌ی «ساختن قاعده‌ی قیمت» شرط (Condition) را روی وزن، حجم، مبلغ یا تعداد محصولات بگذارید و «هزینه‌ی تحویل» (Delivery Cost) آن را بنویسید؛ مثلاً «تعداد کمتر یا مساوی ۵».
3. با «ذخیره و جدید» قاعده‌ی بعدی را اضافه کنید یا با «ذخیره و بستن» تمام کنید.
4. برای فروشگاه اینترنتی، در زبانه‌ی «دسترسی مقصد» (Destination Availability) کشورها، استان‌ها (States) و پیشوند کدپستی (Zip Prefixes) را محدود کنید؛ اگر برای همه‌جاست، خالی بگذارید.

هزینه‌ی نهایی هزینه‌ی قاعده‌ای است که شرطش برقرار است، به‌اضافه‌ی دو حاشیه:

Total = Rule Delivery Cost + (Margin on Rate × Rule Delivery Cost) + Additional margin

مثال با همان منطق مستندات: دو قاعده دارید، تا ۵ قلم ۵۰۰٬۰۰۰ ریال و بیشتر از ۵ قلم ۱٬۲۰۰٬۰۰۰ ریال؛ حاشیه روی نرخ ۱۰٪ و حاشیه‌ی اضافه ۹۰٬۰۰۰ ریال. سفارش ۳ قلمی ۵۰۰٬۰۰۰ + ۵۰٬۰۰۰ + ۹۰٬۰۰۰ = ۶۴۰٬۰۰۰ ریال و سفارش ۸ قلمی ۱٬۲۰۰٬۰۰۰ + ۱۲۰٬۰۰۰ + ۹۰٬۰۰۰ = ۱٬۴۱۰٬۰۰۰ ریال هزینه‌ی ارسال می‌گیرد. (عددها فقط برای مثال‌اند.)

هزینه‌ی ارسال روی سفارش فروش و فاکتور

1. به فروش ‣ سفارش‌ها ‣ سفارش‌ها Sales ‣ Orders ‣ Orders بروید، پیش‌فاکتور یا سفارش را باز کنید و دکمه‌ی «افزودن ارسال» (Add shipping) را پایین سطرهای سفارش بزنید.
2. در پنجره‌ی «افزودن روش ارسال» روش را انتخاب کنید. «وزن کل سفارش» (Total Order Weight) از وزن محصولات پر می‌شود؛ اگر وزن واقعی بسته فرق دارد، اصلاحش کنید. عددی که اینجا می‌نویسید جای جمع وزن محصولات را می‌گیرد.
3. برای شرکت‌های حمل متصل، «گرفتن نرخ» (Get rate) را بزنید تا هزینه از حمل‌کننده بیاید؛ این نرخ قابل ویرایش نیست. بعد «افزودن» (Add) را بزنید.
4. هزینه به‌صورت یک سطر با محصول تحویل روی زبانه‌ی سطرهای سفارش می‌نشیند.
5. بعد از تأیید سفارش، دکمه‌ی هوشمند «تحویل» (Delivery) حواله را باز می‌کند. روش ارسال در زبانه‌ی «اطلاعات بیشتر» (Additional Info)، فیلد «حمل‌کننده» (Carrier) آمده و همان‌جا هم عوض می‌شود. اگر اپ فروش نصب نیست، حمل‌کننده را مستقیم روی حواله بگذارید.

دو راه فاکتور کردن هزینه‌ی ارسال

مستندات اودو نمی‌گوید در راه دوم، قیمت صفر سطر ارسال دقیقاً از کجا می‌آید؛ برای شرکت‌های حمل متصل، فیلد «سیاست فاکتور» (Invoicing Policy) روی روش ارسال بین «هزینه‌ی تخمینی» (Estimated cost) و «هزینه‌ی واقعی» (Real cost) انتخاب می‌شود. پیش از شروع، این گردش را روی اودوی خودتان آزمایش کنید. ساختن و تأیید فاکتور در صدور فاکتور در اودو آمده است.

مسیر انبار جدا برای هر روش ارسال

می‌شود برای هر روش ارسال فرآیند انبار دیگری گذاشت. مثال‌های مستندات: ارسال فوری با تحویل یک‌مرحله‌ای و ارسال معمولی با دومرحله‌ای؛ ارسال بین‌المللی با تحویل سه‌مرحله‌ای تا اسناد گمرکی آماده شود؛ یا تحویل حضوری از موجودی فروشگاه در برابر ارسال به خانه از انبار مرکزی.

1. به انبار ‣ پیکربندی ‣ مسیرها Inventory ‣ Configuration ‣ Routes بروید، مسیر را باز کنید یا «جدید» را بزنید و در بخش «قابل اعمال روی» (Applicable On) گزینه‌ی «روش‌های ارسال» (Shipping Methods) را تیک بزنید.
2. روش ارسال را باز کنید و در فیلد «مسیرها» (Routes) مسیر را انتخاب کنید.

اگر مسیر در فهرست نیست، همان تیک «روش‌های ارسال» روی مسیر خورده نیست. خود مسیرها و قاعده‌هایشان در مسیرهای انبار در اودو آمده است.

اتصال به شرکت‌های حمل؛ و جای پست و پیک ایرانی

اودو برای چند شرکت حمل خارجی اتصال آماده دارد: در انبار ‣ پیکربندی ‣ تنظیمات Inventory ‣ Configuration ‣ Settings، بخش «اتصال‌های حمل» (Shipping Connectors)، تیک هر حمل‌کننده آن را نصب می‌کند. فهرست مستندات اودو ۲۰ شرکت‌هایی مثل DHL Express، FedEx، UPS، Envia.com و چند حمل‌کننده‌ی منطقه‌ای در آمریکا، اروپا، هند و استرالیاست. پست، تیپاکس و پیک‌های ایرانی در فهرست اتصال‌های مستندات اودو ۲۰ نیستند. برای آن‌ها راه معمول یک روش ارسال با قیمت ثابت یا بر اساس قاعده است، و اگر صدور خودکار بارنامه یا شماره‌ی رهگیری لازم است، یک اتصال سفارشی به سامانه‌ی همان شرکت، اگر امکان اتصال نرم‌افزاری بدهد.

آنچه مستندات برای همه‌ی اتصال‌ها یکسان می‌گوید:

• سطح یکپارچگی (Integration Level): «گرفتن نرخ» (Get Rate) فقط هزینه‌ی تخمینی را روی سفارش یا فاکتور می‌آورد؛ «گرفتن نرخ و ساختن محموله» (Get Rate and Create Shipment) برچسب ارسال هم می‌سازد.
• حاشیه روی نرخ (Margin on Rate): درصدی روی نرخ حمل‌کننده برای هزینه‌های جانبی مثل بسته‌بندی یا تفاوت نرخ ارز.
• درصد بیمه (Insurance Percentage): درصدی از هزینه که اگر بسته گم یا دزدیده شود به فرستنده برمی‌گردد.
• محیط آزمایشی و واقعی: دکمه‌ی هوشمند «محیط آزمایشی» (Test Environment) را به «محیط واقعی» (Production Environment) ببرید. مستندات هشدار می‌دهد در محیط واقعی برچسب واقعی ساخته می‌شود و ممکن است پیش از آنکه از مشتری هزینه بگیرید، از حساب شما نزد حمل‌کننده کسر شود.
• نشانی و تلفن انبار و وزن محصول: نشانی کامل با کدپستی و تلفن شرکت انبار، و وزن هر محصول، برای کار اتصال لازم‌اند. اگر «گرفتن نرخ» خطا داد، اول همین‌ها را ببینید.

لغو درخواست ارسال

تا حواله تأیید نشده، درخواستی به حمل‌کننده نرفته و می‌توانید حواله را لغو کنید یا حمل‌کننده را عوض کنید. بعد از تأیید، شماره‌ی رهگیری و برچسب آمده‌اند، ولی هنوز با دکمه‌ی «لغو» کنار مرجع رهگیری حمل‌کننده (Carrier Tracking Ref) درخواست لغو می‌شود. بعد می‌توانید حمل‌کننده را عوض کنید و با «ارسال برای حمل‌کننده» (Send to shipper) شماره و برچسب تازه بگیرید.

برچسب ارسال و چاپ خودکار اسناد هنگام تأیید

اودو چند سند را می‌تواند هنگام تأیید یک عملیات انبار (رسید، برداشت، حواله یا بازرسی کیفیت) خودکار بسازد. در انبار ‣ پیکربندی ‣ انواع عملیات Inventory ‣ Configuration ‣ Operations Types نوع عملیات را باز کنید و در زبانه‌ی سخت‌افزار (Hardware)، بخش «چاپ هنگام تأیید» (Print on Validation)، هر کدام را تیک بزنید:

دو مورد آخر به تنظیم «بسته‌ها» (Packages) در تنظیمات انبار نیاز دارند؛ دکمه‌ی «در بسته بگذار» هم فقط با همین تنظیم روی عملیات‌ها می‌آید. برچسب محصول را از هر حواله با دکمه‌ی «چاپ برچسب‌ها» (Print Labels) دستی هم می‌شود چاپ کرد.

چاپگر

به‌طور پیش‌فرض اودو PDF را روی دستگاه دانلود می‌کند. برای چاپ مستقیم، در انبار ‣ پیکربندی ‣ مدیریت چاپگرها Inventory ‣ Configuration ‣ Manage Printers سه نوع چاپگر تعریف می‌شود: ePOS (برچسب حمل‌کننده‌ی PNG یا هر برچسب PDF)، ZPL (برچسب حمل‌کننده یا محصول ZPL از راه شبکه) و چاپگر IoT (ZPL یا PDF، بسته به توان چاپگر). برای ePOS و ZPL نشانی IP چاپگر لازم است؛ چاپگر IoT را جعبه‌ی IoT خودش پیدا می‌کند (IoT در اودو). طبق مستندات، چاپگرهای تازه‌ی Zebra وب‌سرور داخلی (HTTP) را خاموش تحویل می‌دهند و نوع ZPL بدون روشن کردن آن با چاپگر حرف نمی‌زند؛ فرمان روشن کردنش در همان صفحه‌ی مستندات آمده است. برای چاپگر برچسب، مستندات Zebra ZD411 را پیشنهاد می‌کند.

برچسب حمل‌کننده

1. اتصال حمل‌کننده را نصب کنید و روی روش ارسال، سطح یکپارچگی را «گرفتن نرخ و ساختن محموله» بگذارید.
2. در نوع عملیات «برچسب‌های حمل‌کننده» را تیک بزنید و یک چاپگر تعریف کنید.
3. روی فرم چاپگر، در «گزارش‌های پیوندشده» (Linked Reports) گزارش «برچسب‌های ارسال» (Shipping Labels) را بگذارید؛ «اسناد ارسال» (Shipping Documents) برای اسناد صادرات است.
4. روی روش ارسال، در زبانه‌ی پیکربندی همان حمل‌کننده، قالب برچسب (Label Format) را با چاپگر جور کنید: PNG برای ePOS، ZPL2 برای Zebra و PDF برای چاپگر لیزری. نوع برچسب (Label Type) هم همان‌جاست و به حمل‌کننده بستگی دارد؛ پیش‌فرض «کاغذ نامه» (Paper Letter) است.

با تأیید حواله، شماره‌ی رهگیری در زبانه‌ی اطلاعات بیشتر می‌نشیند، دکمه‌ی هوشمند «رهگیری» (Tracking) به سایت حمل‌کننده می‌رود و برچسب PDF در گفت‌وگوی رکورد (چتر) می‌آید؛ برای ارسال چندبسته‌ای، یک برچسب برای هر بسته. اگر تحویل دو یا سه‌مرحله‌ای است، می‌شود «چاپ برچسب» (Print Label) را روی نوع عملیات برداشت یا بسته‌بندی گذاشت تا برچسب همان‌جا، نه در مرحله‌ی آخر، چاپ شود.

تنظیم برچسب Zebra (ZPL)

برچسب‌های ZPL اودو برای برچسب ۴×۶ اینچ طراحی شده‌اند. برای اندازه‌ی دیگر، کد ZPL همان برچسب را عوض کنید. مستندات صریحاً هشدار می‌دهد که ارتقای پایگاه داده ممکن است کد سفارشی ZPL را خراب کند و نگه‌داری آن با خود شماست.

1. حالت توسعه‌دهنده را روشن کنید و به تنظیمات ‣ فنی ‣ گزارش‌ها Settings ‣ Technical ‣ Reporting: Reports بروید. ZPL را جست‌وجو کنید؛ برچسب‌های سری/سریال، نوع عملیات، بارکد بسته، محصول، بسته‌بندی و محصول ساخته‌شده (با اپ تولید) می‌آیند.
2. برچسب را باز کنید، دکمه‌ی هوشمند «نماهای Qweb» (Qweb Views) را بزنید و نما را انتخاب کنید. کد ZPL در زبانه‌ی «معماری» (Architecture) است.
3. برای اینکه تغییرتان با به‌روزرسانی پاک نشود، از آیکن اشکال‌زدایی «فراداده‌ی نما» (View Metadata) را باز کنید و «بدون به‌روزرسانی» (No Update) را true کنید.

ارسال یک حواله در چند بسته و سفارش باقی‌مانده

گاهی کالاهای یک حواله در یک کارتن جا نمی‌شوند یا نباید با هم بسته‌بندی شوند. به‌جای چند حواله، همان حواله را در چند بسته بفرستید. اول در انبار ‣ پیکربندی ‣ تنظیمات Inventory ‣ Configuration ‣ Settings، بخش عملیات، «بسته‌ها» (Packages) را روشن و ذخیره کنید.

1. در صفحه‌ی نمای کلی انبار، روی کارت «حواله‌های تحویل» دکمه‌ی «برای تحویل» را بزنید و حواله را باز کنید.
2. در زبانه‌ی عملیات، پیوند «جزئیات» (Details) کنار محصول بسته‌ی اول را بزنید. در پنجره‌ی «عملیات تفصیلی» مقدار این بسته را بنویسید (کل «درخواست» یا کمتر) و «بسته‌ی مقصد» (Destination Package) را تعیین کنید.
3. اگر محصول در چند بسته می‌رود، «افزودن سطر» را بزنید و مقدار را بین بسته‌ها تقسیم کنید. برای گذاشتن چند محصول در یک بسته، برای همه همان بسته‌ی مقصد را انتخاب کنید.
4. تا همه‌ی مقدارها در بسته‌ها نرفته‌اند، همین را برای بسته‌های بعدی تکرار کنید و در پایان «تأیید» (Validate) را بزنید.

بعد از ساخته شدن بسته، دکمه‌ی هوشمند «بسته‌ها» (Packages) بالای حواله می‌آید و محتوای هر بسته را نشان می‌دهد. تعریف نوع بسته و بسته‌بندی در بسته‌بندی در انبار اودو آمده است.

بخشی امروز، بقیه بعداً

کالایی را که دیرتر می‌رود لازم نیست الان بسته‌بندی کنید. مقدار آن را روی حواله صفر (یا مقدار بخشی) بگذارید، «تأیید» را بزنید و در پنجره‌ی «سفارش باقی‌مانده بسازیم؟» دکمه‌ی «ساختن سفارش باقی‌مانده» (Create Backorder) را بزنید. حواله‌ی تازه (WH/OUT/…) در چتر حواله‌ی اول اعلام می‌شود و از پیوند «سفارش‌های باقی‌مانده» روی کارت حواله‌های تحویل هم پیدا می‌شود.

مدیریت بارگیری و پخش با ماشین‌های شرکت

اگر خودتان وانت و کامیون پخش دارید، سیستم مدیریت بارگیری (Dispatch management) اودو سفارش‌ها را برای هر ماشین دسته می‌کند، دسته‌ها را به سکوی بارگیری می‌دهد و با ظرفیت وزنی و حجمی ماشین می‌سنجد. شرط مهم: ظرفیت فقط وقتی سنجیده می‌شود که محصولات در زبانه‌ی انبار وزن و حجم داشته باشند.

1. اپ ناوگان (Fleet) را نصب کنید (مدیریت ناوگان در اودو).
2. در انبار ‣ پیکربندی ‣ تنظیمات Inventory ‣ Configuration ‣ Settings این‌ها را روشن و ذخیره کنید: «انتقال‌های دسته‌ای، موجی و خوشه‌ای» (Batch, Wave & Cluster Transfers) در بخش عملیات؛ «روش‌های ارسال» و «مدیریت حمل» (Transport Management) در بخش ارسال؛ «مکان‌های نگهداری» در بخش انبار. برای مسیر روی نقشه، یکپارچگی Mapbox را هم روشن و تنظیم کنید.
3. ظرفیت ماشین را در ناوگان ‣ پیکربندی ‣ دسته‌ها Fleet ‣ Configuration ‣ Categories بنویسید: نام دسته (مثلاً «وانت» یا «کامیونت»)، حداکثر وزن به کیلوگرم و حداکثر حجم به متر مکعب. در ناوگان ‣ پیکربندی ‣ مدل‌ها Fleet ‣ Configuration ‣ Models دسته‌ی هر مدل را بگذارید تا ظرفیت به همه‌ی ماشین‌های آن مدل برسد.
4. برای هر ماشین یک روش ارسال بسازید، با نامی که ماشین را نشان دهد (نوع و پلاک)، ارائه‌دهنده‌ی قیمت ثابت یا بر اساس قاعده و یک محصول تحویل. در زبانه‌ی دسترسی، کشور، استان یا پیشوند کدپستی محدوده‌ی پخش را محدود کنید.
5. برای هر سکوی بارگیری یک مکان در انبار ‣ پیکربندی ‣ مکان‌ها Inventory ‣ Configuration ‣ Locations بسازید. بعد در انواع عملیات، نوع عملیات تحویل را باز کنید و در بخش انتقال‌های دسته‌ای و موجی «مدیریت بارگیری» (Dispatch Management) را بزنید و «مکان‌های سکو» (Dock locations) را بگذارید.

چیدن بار هر ماشین

1. به انبار ‣ عملیات ‣ تحویل‌ها Inventory ‣ Operations ‣ Deliveries بروید و از تنظیم ستون‌ها، ستون «حمل‌کننده» (Carrier) را نمایان کنید؛ ستون‌های کدپستی، وزن ارسال و حجم ارسال هم به کار می‌آیند.
2. حواله‌ها را تیک بزنید و در ستون حمل‌کننده، روش ارسالِ ماشین را انتخاب و «تأیید» کنید.
3. با همان حواله‌های تیک‌خورده، از منوی «اقدامات» گزینه‌ی «افزودن به دسته» یا «افزودن به موج» را بزنید و «یک انتقال دسته‌ای تازه» را تأیید کنید. راه دیگر: منوی سه‌نقطه‌ی کارت حواله‌های تحویل و «آماده کردن دسته» (Prepare batch). حواله‌ای که از قبل در دسته‌ای است با این کار عوض نمی‌شود.
4. روی فرم دسته مسئول، نوع عملیات، تاریخ برنامه‌ریزی‌شده، مکان سکو و ماشین را بگذارید؛ دسته‌ی ماشین خودش پر می‌شود و نوارهای وزن و حجم نشان می‌دهند بار به ظرفیت نزدیک است یا نه.
5. برای راننده، دکمه‌ی «نقشه» (Map) بالای دسته مقصدها را روی نقشه نشان می‌دهد (فقط در وضعیت «در جریان») و «دیدن در Google Maps» مسیری از انبار تا نقطه‌های تحویل می‌سازد.

منوی «مدیریت حمل» ابزارهای دیگری هم دارد: فهرست دسته‌ها، تقویم هفتگی سکوها (Dock Dispatching)، کانبان دسته‌ها بر اساس مسیر، تقویم ساعتی و آمار به‌صورت پیوت. برداشت دسته‌ای، موجی و خوشه‌ای در برداشت دسته‌ای و موجی در اودو آمده است.

بارنامه‌ی CMR

CMR قرارداد حمل بین‌المللی کالا از راه جاده است و بیشتر کشورهای اروپایی به آن پیوسته‌اند. اودو بارنامه‌ی آن را با اطلاعاتی که دارد پر می‌کند و بقیه را باید دستی بنویسید: روی حواله از منوی اقدامات چاپ ‣ بارنامه (CMR) Print ‣ Consignment Note (CMR)، یا روی انتقال دسته‌ای در انبار ‣ عملیات ‣ انتقال‌های دسته‌ای Inventory ‣ Operations ‣ Batch Transfers تا برای هر حواله‌ی دسته یکی ساخته شود. مستندات اودو بارنامه‌ی حمل داخلی ایران را توصیف نمی‌کند.

یک مثال ایرانی

یک شرکت پخش مواد غذایی در شیراز را در نظر بگیرید که سفارش فروشگاه‌های شهر را با سه وانت خودش می‌برد و سفارش شهرهای دیگر را با باربری یا تیپاکس می‌فرستد. سه روش ارسال دارد: «پخش شیراز» با قیمت ثابت و محدود به استان فارس، «تیپاکس» بر اساس قاعده‌ی وزن، و «باربری» برای سفارش‌های سنگین؛ کالاهای شکستنی برچسب «شکستنی» دارند و از روش تیپاکس مستثنا شده‌اند. بالای یک مبلغ، پخش شیراز رایگان است. هر روش محصول تحویل خودش را دارد تا حسابدار درآمد ارسال را جدا ببیند.

هر وانت یک روش ارسال با نام و پلاکش است و دسته‌ی «وانت» ظرفیت وزنی و حجمی‌اش را می‌داند. هر صبح مسئول پخش حواله‌های شیراز را به وانت‌ها می‌دهد، برای هر وانت یک دسته می‌سازد و نوار وزن نشان می‌دهد وانت دوم پر شده است. با تأیید حواله، برگه‌ی تحویل فارسی و با «در بسته بگذار» برچسب بسته چاپ می‌شود. برای سفارش‌های تیپاکس، هزینه‌ی واقعی بعد از ارسال در فاکتور پیش‌نویس اصلاح می‌شود و لینک رهگیری روی روش ارسال، مشتری را به صفحه‌ی رهگیری می‌برد.

پرسش‌های رایج درباره‌ی روش ارسال در اودو