مسیر در انبار اودو ۲۰: قاعده‌های رانشی و کششی، جای‌گذاری، دراپ شیپ و تأمین بین انبارها

مسیر در انبار اودو چیست؛ دو نیمه‌ی این آموزش

در مستندات اودو ۲۰، مسیر (Route) جابه‌جایی کالا را بین مکان‌های داخلی و بیرونی کنترل می‌کند و از ترکیب قاعده‌های رانشی و کششی ساخته می‌شود. با مسیرها می‌شود زنجیره‌ی تولید را مدیریت کرد، برای هر کالا مکان پیش‌فرض گذاشت، برای کنترل کیفیت و خدمات پس از فروش و مرجوعی به تأمین‌کننده گردش جدا ساخت، و برگشت کالای اجاره‌ای را خودکار کرد.

مسیر (Route)

مجموعه‌ای از قاعده‌ها که می‌گوید کالا از کدام مکان به کدام مکان و با کدام نوع عملیات می‌رود.

قاعده‌ی رانشی (Push)

به محض اینکه کالا به مکان مبدأ برسد، انتقالی برای بردنش به مکان مقصد می‌سازد. فقط وقتی کار می‌کند که پیش‌تر انتقالی برای کالا ساخته شده باشد.

قاعده‌ی کششی (Pull)

تقاضامحور است: فقط وقتی تقاضا در مکان مقصد تأیید شود (سفارش فروش یا نیاز سفارش مجدد) انتقال را از مبدأ می‌سازد.

قانون جای‌گذاری (Putaway Rule)

می‌گوید کالای رسیده در کدام زیرمکان انبار بنشیند.

دسته‌ی نگهداری (Storage Category)

ظرفیت یک مکان را با وزن، تعداد کالا یا تعداد بسته محدود می‌کند تا جای‌گذاری مکان مناسب را پیشنهاد دهد.

در مسیرهای چندمرحله‌ای معمولاً هر دو با هم کار می‌کنند. مثال مستندات: انباری با حواله‌ی سه‌مرحله‌ای. قاعده‌ی کششی، وقتی کالا برای مشتری لازم است، اولین انتقال یعنی برداشت (Pick) از WH/Stock به منطقه‌ی بسته‌بندی را می‌سازد. بعد قاعده‌های رانشی کالا را از بسته‌بندی به WH/Output و از آنجا به مشتری می‌برند.

مسیرهای استاندارد انبار و عملیاتی که می‌سازند

1. در انبار ‣ پیکربندی ‣ تنظیمات Inventory ‣ Configuration ‣ Settings، بخش انبار، «مسیرهای چندمرحله‌ای» (Multi-Step Routes) و «مکان‌های نگهداری» (Storage Locations) را روشن و ذخیره کنید.
2. در انبار ‣ پیکربندی ‣ انبارها Inventory ‣ Configuration ‣ Warehouses انبار را باز کنید و در زبانه‌ی پیکربندی انبار، «ارسال‌های ورودی» و «ارسال‌های خروجی» را انتخاب کنید. گام‌به‌گام این کار در انبارداری اودو آمده است.

اودو از روی همین دو فیلد مسیرهای انبار را خودش می‌سازد و آن‌ها خودکار روی همه‌ی کالاهای انبار اعمال می‌شوند؛ لازم نیست دستی روی کالا بگذارید. هر عملیات وقتی ساخته می‌شود که عملیات قبلی تأیید شده باشد:

اودو مکان‌های WH/Input، WH/Quality Control، WH/Packing Zone و WH/Output را با تغییر این گزینه‌ها خودش فعال یا بایگانی می‌کند. اگر گزینه‌ی تأمین پیمانکار فرعی (Resupply Subcontractors) روی انبار روشن باشد، مسیری هم برای فرستادن قطعه از WH/Stock به پیمانکار ساخته می‌شود.

مدیریت مسیرها و قاعده‌ها (برای کاربر پیشرفته)

فهرست همه‌ی مسیرهای همه‌ی انبارها در انبار ‣ پیکربندی ‣ مسیرها Inventory ‣ Configuration ‣ Routes است. برای دیدن مسیرهای یک انبار، انبار را در انبار ‣ پیکربندی ‣ انبارها Inventory ‣ Configuration ‣ Warehouses باز کنید و دکمه‌ی هوشمند «مسیرها» (Routes) را بزنید.

مسیر کجا قابل انتخاب باشد

روی فرم مسیر، فیلد شرکت مسیر را به یک شرکت محدود می‌کند و بخش «قابل اعمال روی» (Applicable On) می‌گوید مسیر روی کدام فرم‌ها انتخاب‌شدنی است:

• دسته‌های محصول: همه‌ی کالاهای دسته قاعده‌های مسیر را به ارث می‌برند.
• محصولات: مسیر روی فرم خود کالا انتخاب می‌شود.
• نوع بسته (Package Type): هر کالایی که این نوع بسته را دارد، قاعده‌ها را به ارث می‌برد.
• روش‌های ارسال: همه‌ی سفارش‌هایی که این روش ارسال را دارند، مسیر را به ارث می‌برند.
• انبارها: مسیر برای انبارهای انتخاب‌شده پیش‌فرض می‌شود.
• سطرهای سفارش فروش: مسیر انتخاب‌شده روی سطر، فقط برای همان سفارش جای مسیر کالا را می‌گیرد.

قاعده‌ها و اقدام‌هایشان

بخش «قاعده‌ها» (Rules) قاعده‌های مسیر را نشان می‌دهد. هر قاعده یک اقدام، یک نوع عملیات، یک مکان مبدأ و یک مکان مقصد دارد:

مسیرهای اضافه و ترتیب انتخاب مسیر

جز مسیرهای استاندارد، این مسیرها هم هستند ولی خودکار اعمال نمی‌شوند و باید دستی روی کالا، دسته یا رکورد دیگری بگذارید:

• تأمین بر اساس سفارش (Replenish on Order، MTO): برای هر سفارش جدا تأمین می‌کند، به‌جای برداشتن از موجودی؛ همراه مسیر خرید یا تولید. این مسیر فقط وقتی دیده می‌شود که گزینه‌ی «تأمین بر اساس سفارش (MTO)» در تنظیمات انبار روشن باشد.
• خرید (Buy): وقتی کالا باید تأمین شود، درخواست پیشنهاد قیمت می‌سازد.
• تولید (Manufacture): وقتی کالا باید تأمین شود، دستور تولید می‌سازد.
• دراپ شیپ (Dropship): فروشنده کالا را مستقیم به مشتری یا پیمانکار فرعی می‌فرستد.
• تأمین پیمانکار بر اساس سفارش: با سفارش کالای پیمانکاری، قطعه‌ها را از موجودی برای پیمانکار می‌فرستد.

طبق مستندات، مسیر خرید وقتی کالا فروشنده دارد و مسیر تولید وقتی کالا فهرست مواد (BOM) دارد، به‌طور پیش‌فرض اعمال می‌شوند؛ ولی می‌شود آن‌ها را هم انتخاب‌شدنی کرد.

کجا مسیر بگذارید

• روی کالا: انبار ‣ محصولات ‣ محصولات Inventory ‣ Products ‣ Products، زبانه‌ی انبار، بخش عملیات، فیلد «مسیرها». دکمه‌ی «نمایش نمودار» (View Diagram) کنار همین فیلد، بدون تغییر چیزی، نشان می‌دهد کدام مسیرها و قاعده‌ها روی کالا اعمال می‌شوند.
• روی دسته‌ی محصول: انبار ‣ پیکربندی ‣ دسته‌های محصول Inventory ‣ Configuration ‣ Product Categories، بخش لجستیک.
• روی نوع بسته: انبار ‣ پیکربندی ‣ انواع بسته Inventory ‣ Configuration ‣ Package Types، زبانه‌ی پیکربندی. بسته‌بندی‌هایی که این نوع بسته را دارند، مسیرش را به ارث می‌برند؛ وقتی همان بسته‌بندی به‌عنوان واحد روی سطر سفارش فروش یا خرید انتخاب شود، انتقال از مسیر نوع بسته پیروی می‌کند. این کار به تنظیم‌های «بسته‌ها» (Packages)، «واحدها و بسته‌بندی‌ها» و «مسیرهای چندمرحله‌ای» نیاز دارد.
• روی روش ارسال: انبار ‣ پیکربندی ‣ روش‌های تحویل Inventory ‣ Configuration ‣ Delivery Methods.
• روی سطر سفارش فروش: در پیش‌فاکتور، ستون مسیرها پیش‌فرض پنهان است؛ از آیکن ستون‌های اختیاری (Optional Columns) «مسیرها» را نمایان کنید.

اگر مسیر در چند جا باشد

اودو مسیری را انتخاب می‌کند که بتواند گام بعدی کالا را انجام دهد و به این ترتیب می‌گردد:

1. سطر سفارش فروش؛ اگر نبود، روش ارسال سفارش.
2. نوع بسته‌ی بسته‌بندی‌ای که روی سطر سفارش انتخاب شده.
3. خود کالا و دسته‌ی محصولش.
4. انبار.

مثال مستندات: انبار حواله‌ی سه‌مرحله‌ای دارد، ولی نوع بسته‌ی «پالت» مسیری دارد که مستقیم از موجودی می‌فرستد. سفارش دو پالت یک‌مرحله‌ای ارسال می‌شود و سفارش دوازده عدد از همان کالا مسیر سه‌مرحله‌ای انبار را می‌رود.

قانون جای‌گذاری در اودو (Putaway Rules)

جای‌گذاری یعنی فرستادن کالای رسیده به مکان نگهداری مناسب. قانون جای‌گذاری هنگام رسیدن بار، عملیات جابه‌جایی به زیرمکان درست را می‌سازد تا برداشت بعدی آسان باشد. در انبارهای کالای خاص، همین قاعده‌ها جلوی کنار هم ماندن مواد ناسازگار و فرّار را هم می‌گیرند.

1. در انبار ‣ پیکربندی ‣ تنظیمات Inventory ‣ Configuration ‣ Settings، «مسیرهای چندمرحله‌ای» را روشن کنید؛ مکان‌های نگهداری هم خودکار روشن می‌شود. ذخیره کنید.
2. به انبار ‣ پیکربندی ‣ قانون‌های جای‌گذاری Inventory ‣ Configuration ‣ Putaway Rules بروید، «جدید» را بزنید و محصول یا دسته‌ی محصول را انتخاب کنید. برای قاعده بر اساس نوع بسته، گزینه‌ی «بسته‌ها» باید در تنظیمات روشن باشد.
3. «وقتی کالا می‌رسد به» (When product arrives in) مکانی است که قاعده را راه می‌اندازد و «نگهداری در» (Store to) مقصد است. مقصد باید زیرمکانِ مکان اول باشد؛ مثلاً WH/Stock/Fruits درون WH/Stock.
4. فیلد «زیرمکان» (Sublocation) را انتخاب کنید: «نه» (No) یعنی همان مقصد؛ «آخرین استفاده‌شده» (Last Used) یعنی آخرین مکانی که برای این کالا یا دسته گردش داشته و اگر نبود همان مقصد؛ «نزدیک‌ترین مکان» (Closest Location) یعنی مکان‌های یک دسته‌ی نگهداری که در «دارای دسته» (Having Category) اجباری است.

قاعده‌ی خالی، بدون محصول و دسته، روی همه‌ی کالاها اعمال می‌شود. مستندات توصیه می‌کند در قاعده‌ی خالی زیرمکان را «آخرین استفاده‌شده» بگذارید تا اودو همیشه جای قبلی کالا را پیشنهاد دهد.

اولویت قاعده‌ها

اگر چند قاعده به یک کالا بخورد، اودو از بالا به پایین می‌گردد تا اولین قاعده‌ی منطبق را پیدا کند:

1. نوع بسته و محصول
2. نوع بسته و دسته‌ی محصول
3. نوع بسته
4. محصول
5. دسته‌ی محصول

دسته‌ی نگهداری و ظرفیت مکان

دسته‌ی نگهداری همراه قانون جای‌گذاری کار می‌کند و می‌گوید یک مکان شرط خاصی دارد، مثل دما یا دسترسی، و چقدر جا دارد. اودو مکان‌ها را با این ظرفیت می‌سنجد و بهترین را روی فرم انتقال پیشنهاد می‌دهد.

1. در تنظیمات انبار «مکان‌های نگهداری» و «مسیرهای چندمرحله‌ای» را روشن کنید. برای ظرفیت بر اساس نوع بسته، «بسته‌ها» را هم در بخش عملیات روشن کنید.
2. در انبار ‣ پیکربندی ‣ مکان‌ها Inventory ‣ Configuration ‣ Locations یک مکان مادر از نوع داخلی (مثلاً WH/Stock/Pallets) و زیرمکان‌هایش (PAL1 و PAL2) را بسازید. مقصد قانون جای‌گذاری مکان مادر می‌شود و دسته‌ی نگهداری روی زیرمکان‌ها می‌نشیند.
3. در انبار ‣ پیکربندی ‣ دسته‌های نگهداری Inventory ‣ Configuration ‣ Storage Categories «جدید» را بزنید و نام دسته را بنویسید.
4. «اجازه‌ی کالای تازه» (Allow New Product) را تعیین کنید: فقط اگر مکان خالی است، فقط اگر همان کالا آنجاست، یا کالاهای مختلط. بعد محدودیت را بگذارید: «حداکثر وزن» (Max Weight)، زبانه‌ی «ظرفیت بر اساس محصول» یا «ظرفیت بر اساس بسته»؛ مثلاً حداکثر ۲ پالت در هر مکان.
5. زیرمکان‌ها را باز کنید و دسته را در فیلد «دسته‌ی نگهداری» بگذارید. دکمه‌ی «مکان‌ها» روی فرم دسته نشان می‌دهد به کدام مکان‌ها داده شده است.
6. قانون جای‌گذاری را با مقصد مکان مادر، زیرمکان «نزدیک‌ترین مکان» و همین دسته در «دارای دسته» بسازید.

با دو پالت ظرفیت: اگر PAL1 و PAL2 خالی باشند پالت به PAL1 می‌رود، اگر PAL1 پر باشد به PAL2، و اگر هر دو پر باشند به خود WH/Stock/Pallets. اگر PAL1 نیمه‌پر باشد، اودو چند پالت رسیده را یکی می‌بیند و باید از پیوند «جزئیات» کنار مقدار، در عملیات تفصیلی سطر اضافه کنید و پالت‌ها را دستی بین مکان‌ها تقسیم کنید.

دراپ شیپینگ در اودو: ارسال مستقیم از تأمین‌کننده به مشتری

در دراپ شیپینگ (Dropshipping) شما کالا را می‌فروشید ولی نگهداری و ارسالش با تأمین‌کننده است. هزینه‌ی موجودی و انبار کم می‌شود، چون کالا هرگز وارد انبار شما نمی‌شود.

1. در خرید ‣ پیکربندی ‣ تنظیمات Purchase ‣ Configuration ‣ Settings، بخش لجستیک، «دراپ شیپینگ» (Dropshipping) را روشن و ذخیره کنید.
2. در فروش ‣ محصولات ‣ محصولات Sales ‣ Products ‣ Products کالا را باز کنید و «قابل فروش» و «قابل خرید» را بزنید.
3. در زبانه‌ی خرید، تأمین‌کننده و قیمتش را بنویسید. اگر چند تأمین‌کننده باشد، ردیف بالای فهرست برای سفارش خرید انتخاب می‌شود.
4. در زبانه‌ی انبار، بخش مسیرها، «دراپ شیپ» را بزنید. لازم نیست مسیر «خرید» را هم بزنید، ولی اگر هر دو را بزنید می‌توانید کالا را هم دراپ شیپ کنید و هم خودتان بخرید و انبار کنید.

گردش یک سفارش دراپ شیپ

1. با تأیید سفارش فروش کالای دراپ شیپ، درخواست پیشنهاد قیمت خودکار برای تأمین‌کننده ساخته می‌شود؛ از دکمه‌ی هوشمند «خرید» روی سفارش فروش بازش کنید.
2. با تأیید درخواست، سفارش خرید و یک رسید دراپ شیپ ساخته می‌شود که از دکمه‌ی «دراپ شیپ» روی سفارش خرید باز می‌شود. مکان مبدأ آن «شرکا/فروشندگان» و مقصدش «شرکا/مشتریان» است.
3. وقتی کالا به مشتری تحویل شد، روی رسید دراپ شیپ «تأیید» (Validate) را بزنید تا مقدار تحویل‌شده ثبت شود.

همه‌ی سفارش‌های دراپ شیپ از کارت «دراپ شیپ» در نمای کلی انبار و دکمه‌ی «برای انجام» (To Process) پیدا می‌شوند. کالای دراپ شیپ در گزارش مکان‌ها و گزارش عمر موجودی نمی‌آید، چون هرگز در انبار شما نبوده است.

کالای امانی: نگهداری و فروش کالایی که مال شما نیست

گاهی تأمین‌کننده اجازه می‌دهد کالایش را در انبار شما نگه دارید و بفروشید، بی‌آنکه از اول بخرید. مستندات اودو این را Consignment می‌نامد.

1. در انبار ‣ پیکربندی ‣ تنظیمات Inventory ‣ Configuration ‣ Settings، بخش ردیابی (Traceability)، «کالای امانی» (Consignment) را روشن و ذخیره کنید.
2. کالای امانی خریده نمی‌شود، پس سفارش خرید ندارد و هر رسیدش دستی ساخته می‌شود. از کارت «رسیدها» در نمای کلی انبار رسید تازه بسازید، تأمین‌کننده را هم در «دریافت از» (Receive From) و هم در «تعیین مالک» (Assign Owner) بگذارید؛ این دو باید یکی باشند. مقدارها را بنویسید و تأیید کنید.
3. کالای امانی مثل هر کالای موجود دیگری با سفارش فروش فروخته و با حواله تحویل می‌شود. مشتری باید با تأمین‌کننده‌ی همان کالا فرق داشته باشد.

کالای امانی جا می‌گیرد و در انبار جابه‌جا می‌شود، پس در برداشت، تأمین و شمارش دوره‌ای مثل بقیه دیده می‌شود و در تاریخچه‌ی گردش‌ها و گزارش مکان‌ها (با ستون مالک) هست. ولی چون مال شما نیست، در گزارش ارزش موجودی و گزارش عمر موجودی نمی‌آید. در تاریخچه‌ی گردش‌ها با گروه‌بندی سفارشی «از مالک» (From Owner) گردش‌ها را بر اساس مالک ببینید.

تأمین یک انبار از انبار یا شرکت دیگر

کسب‌وکاری که چند انبار، فروشگاه یا کارگاه دارد، می‌تواند هر کدام را از دیگری تأمین کند و اودو انتقال بین انبارها یا بین شرکت‌ها را خودش می‌سازد.

1. «مکان‌های نگهداری» و «مسیرهای چندمرحله‌ای» در تنظیمات انبار روشن باشد. هر مکان، از انبار مرکزی تا هر فروشگاه، باید انبار جدای خودش باشد.
2. در انبار ‣ پیکربندی ‣ انبارها Inventory ‣ Configuration ‣ Warehouses انبار گیرنده را باز کنید و در زبانه‌ی پیکربندی انبار، در «تأمین از» (Resupply From) انبار یا انبارهای تأمین‌کننده را انتخاب کنید. این فیلد فقط وقتی هست که دست‌کم دو انبار یا چند شرکت داشته باشید.
3. روی فرم کالا، زبانه‌ی انبار، مسیر تازه‌ای با نام «X: تأمین کالا از Y» (X: Supply Product from Y) می‌بینید؛ X انبار گیرنده است و Y انبار تأمین‌کننده. آن را بزنید.
4. راه تأمین را انتخاب کنید: یا مسیر «تأمین بر اساس سفارش (MTO)» را هم بزنید، یا با دکمه‌ی «قاعده‌های سفارش مجدد» قاعده‌ای با مکان موجودی انبار گیرنده، همین مسیر، حداقل و حداکثر بسازید.

تأمین از سه راه شروع می‌شود:

• از فرم کالا: آیکن اقدامات، «تأمین» (Replenish)، مقدار، تاریخ برنامه‌ریزی‌شده و در صورت نیاز «مسیر ترجیحی» را بنویسید و تأیید کنید.
• از سفارش فروش (فقط MTO): در زبانه‌ی «اطلاعات دیگر» پیش‌فاکتور، انبار را انبار گیرنده بگذارید و تأیید کنید.
• با قاعده‌ی سفارش مجدد: وقتی پیش‌بینی به زیر حداقل برسد، خودکار؛ یا دستی از انبار ‣ عملیات ‣ تأمین موجودی Inventory ‣ Operations ‣ Replenishment با «سفارش» (Order).

نتیجه دو سند است: خروج از انبار تأمین‌کننده به مکان در راه (طبق تنظیم ارسال خروجی‌اش، یک حواله یا برداشت و بعد حواله)، و رسید از مکان در راه به انبار گیرنده که تا تأیید حواله‌ی مبدأ «در انتظار» (Waiting) می‌ماند. بین انبارهای یک شرکت، مکان در راه «Inter-warehouse transit» است و بین دو شرکت «Inter-company transit». حواله‌ای هم که دستی به نشانی انبار گیرنده بزنید، رسید آن طرف را می‌سازد و برگشت این رسیدها به انبار تأمین‌کننده می‌رود.

تأمین از شرکت دیگر

در پایگاه داده‌ی چندشرکتی، انبار یک شرکت را می‌شود بدون سفارش فروش و خرید بین‌شرکتی از انبار شرکت دیگر تأمین کرد؛ به شرط اینکه کاربر به هر دو شرکت دسترسی داشته باشد، هر دو در انتخاب‌گر شرکت انتخاب شده باشند و فیلد شرکت روی کالا خالی باشد (کالای مشترک). حواله مال شرکت تأمین‌کننده و رسید مال شرکت گیرنده است. ارزش موجودی شرکت گیرنده با ارزش کالا پیش از خروج از شرکت تأمین‌کننده حساب می‌شود و خود مکان در راه بین شرکت‌ها ارزش ندارد. این جابه‌جایی‌ها را در انبار ‣ گزارش‌ها ‣ تحلیل گردش‌ها Inventory ‣ Reporting ‣ Moves Analysis با فیلتر مورد علاقه‌ی «تحویل‌های بین‌شرکتی» (Intercompany Deliveries) ببینید.

دراپ شیپ با تأمین‌کننده‌ی داخلی: رویه‌ی رایج در ایران

از اینجا به بعد رویه‌ی کار در ایران است، نه امکان اودو. در ایران دراپ شیپ بیشتر برای کالای حجیم و گران رایج است: لوازم خانگی بزرگ، مبلمان، مصالح ساختمانی، قطعات صنعتی. فروشگاه اینترنتی یا نمایندگی فروش می‌فروشد و کارخانه یا پخش‌کننده‌ی استانی با باربری خودش می‌فرستد.

• تأیید رسید دراپ شیپ بعد از تحویل واقعی: مستندات اودو می‌گوید رسید دراپ شیپ را پس از تحویل به مشتری تأیید کنید. در عمل، رسید تحویل امضاشده یا شماره‌ی بارنامه را از تأمین‌کننده بگیرید و در گفت‌وگوی رکورد (چتر) همان رسید بگذارید، بعد تأیید کنید.
• دو صورتحساب جدا: تأمین‌کننده به شما صورتحساب می‌دهد و شما به مشتری. صورتحسابی که شما برای مشتری صادر می‌کنید همان است که از سوی شما به سامانه‌ی مودیان می‌رود؛ رسید دراپ شیپ سند انبار است، نه صورتحساب (اودو و سامانه مودیان).
• زمان تحویل تأمین‌کننده: اگر تأمین‌کننده در شهر دیگری است، زمان حمل را در زمان تحویل (Lead Time) ردیف فروشنده‌ی همان کالا بنویسید تا تاریخ تحویلی که به مشتری می‌گویید واقعی باشد. جزئیات زمان تحویل در آموزش تأمین و گزارش موجودی آمده است.
• هم دراپ شیپ، هم خرید: اگر گاهی از همان کالا موجودی نگه می‌دارید (مثلاً مدل‌های پرفروش)، هر دو مسیر را بزنید و روی سطر سفارش فروش تصمیم بگیرید.

انبار شعبه، کالای امانی و کاردکس در رویه‌ی ایران

• انبار شعبه و «حواله‌ی انتقال»: شرکت‌های ایرانی جابه‌جایی بین انبار مرکزی و شعبه را معمولاً با «حواله‌ی انتقال» از مبدأ و «رسید انتقالی» در مقصد ثبت می‌کنند. در اودو همین دو سند را مسیر «تأمین از» خودش می‌سازد و تا رسیدن بار، کالا در مکان در راه بین انبارها می‌ماند؛ پس موجودی در راه هم جزو دارایی شرکت دیده می‌شود.
• شعبه‌ای که شرکت جداست: اگر شعبه شخصیت حقوقی جدا دارد، آن را شرکت جدا در اودو تعریف کنید و از «تأمین از شرکت دیگر» استفاده کنید. اینکه این جابه‌جایی از نظر مالیاتی فروش حساب شود یا نه، تصمیم حسابدار و مشاور مالیاتی شماست؛ مستندات اودو فقط می‌گوید این روش سفارش فروش و خرید بین‌شرکتی نمی‌سازد.
• کالای امانی نزد ما: در رویه‌ی رایج حسابداری ایران، کالای امانی دیگران را جزو موجودی نمی‌آورند و اگر بخواهند در دفاتر نشانش دهند، در حساب‌های انتظامی نگه می‌دارند. رفتار اودو با این رویه می‌خواند: کالای امانی در گزارش ارزش موجودی نیست ولی در گردش‌ها و مکان‌ها هست.
• کاردکس: آنچه در ایران «کاردکس کالا» یا «کاردکس انبار» می‌گویند، در اودو نزدیک‌ترینش تاریخچه‌ی گردش‌هاست. برای کاردکس هر انبار، آن را بر اساس مکان گروه‌بندی کنید و برای کالای امانی بر اساس «از مالک». ستون مانده بعد از هر گردش در اودوی خام نیست (توضیح در گزارش‌های اصلی انبار).
• کدگذاری قفسه: بیشتر انبارهای ایرانی کد قفسه و ردیف را روی کارت کالا یا دفتر انبار نگه می‌دارند. در اودو همین کدها نام مکان‌ها می‌شوند (مثل WHT/Stock/A-03) و قانون جای‌گذاری جای کارت قفسه را می‌گیرد.

یک مثال ایرانی

یک فروشگاه اینترنتی لوازم خانگی در تهران را در نظر بگیرید با انبار مرکزی WHT در جاده‌ی مخصوص و یک فروشگاه حضوری در مشهد که در اودو انبار جدای MSH است. فیلد «تأمین از» روی MSH، انبار WHT است و کالاهای کوچک، مثل جاروبرقی و اتو، با قاعده‌ی سفارش مجدد و مسیر «MSH: تأمین کالا از WHT» پر می‌شوند. هر بار که پیش‌بینی MSH به زیر حداقل برسد، در WHT حواله‌ی انتقال و در MSH رسید در انتظار ساخته می‌شود و بار تا رسیدن در مکان در راه بین انبارها می‌ماند.

ورود WHT دومرحله‌ای است. یک قانون جای‌گذاری با دسته‌ی نگهداری «پالت پرگردش» (حداکثر ۲ پالت در هر مکان) یخچال‌های پالتی را به WHT/Stock/Pallets/PAL1 و PAL2 می‌فرستد و قاعده‌ی خالی با «آخرین استفاده‌شده» بقیه‌ی کالاها را به قفسه‌ی قبلی‌شان. ماشین لباسشویی و یخچال ساید‌بای‌ساید دراپ شیپ‌اند: با تأیید سفارش فروش، درخواست خرید برای کارخانه در تبریز ساخته می‌شود، کارخانه با باربری خودش به در خانه‌ی مشتری می‌فرستد و کارشناس فروش بعد از گرفتن شماره‌ی بارنامه و تماس با مشتری، رسید دراپ شیپ را تأیید می‌کند.

پرسش‌های رایج درباره‌ی مسیر در انبار اودو